سپاس همیشگی دکتر مصدق از همه ی آزاد زنان و مردان ایران که در پی شش ماه گذشته باز هم در روز یکشنبه شش دی ماه 1388 با ایمان و اعتقاد تزلزل ناپذیر برای استقرار دموکراسی و عدالت در ایران و با پیام صلح به خیابان های ایران آمدند:

((به کسانیکه وقتی پای مصالح عموم بمیان آید از مصالح خصوصی و نظریات شخصی صرفنظر میکنند.  بکسانیکه در سیاست مملکت اهل سازش نیستند و تا آنجا که موفق شوند مرد [زن] و مردانه [زنانه] میایستند و یک دندگی بخرج میدهند و به آنکسانی که در راه آزادی و استقلال ایران عزیز از همه چیز خود میگذرند این عکس ناقابل اهداء میشود.  احمد آباد آبان ماه 1341 دکتر محمد مصدق))

در برنامه ریزیهای اقتصادی و بودجه بندی سالانه کشورها ، عمران و سازندگی همواره یکی از تعیین کننده ترین و مهمترین بخش ها محسوب می شود . کثرت مشاغل و همچنین توسعه پایدار که از مهمترین دستاوردهای عمران محسوب می گردد همواره سبب می شود سالانه بودجه های کلانی در این زمینه که قاعدتا در کوتاه مدت نیز به سود دهی می رسند هزینه گردد و باور کارشناسان در این خصوص که عمران بعنوان یکی از چرخ دنده های تعیین کننده اقتصاد هر کشوری است را عملی سازند تا ماشین اقتصاد و پیشرفت از حرکت باز نایستد .

در یک پروژه ساختمانی بیش از یکصدوبیست نوع شغل وجود دارد ، از استخراج معادن گرفته تا تولید مصالح ، از تولید ماشین آلات تا حمل مصالح و اجرای ساختمان و … و با همین گستردگی طیف های شغلی در اجرای ساختمان ، مشاغل تخصصی فراوان و همچنین غیر تخصصی که بخش عظیمی از نیروی کار کشور را شامل می شوند در سایه حرکت چرخ عمران کشور مشغول بکار گردند .

اساسا در هیچ کشوری حتی توسعه یافته ترین آنها هرگز دیده نمی شود که عمران و نوسازی متوقف گردد و همواره بر اساس نیاز جامعه و تحولات جهانی ، سوای از تاثیر بخشی در امر اقتصاد ، تقویت بخش خصوصی و ایجاد گردش مالی ، امنیت جامعه را در تولید انرژی ، استخراج نفت ، گاز ، معادن و همچنین ذخیره آب ، گسترش راه ها ، تولید برق ، گسترش ساختمانهای صنعتی همگام با پیشرفت صنعت و در نهایت سرپناه شهروندان تامین می نماید . حتی به گواه ماههای اخیر که بحران اقتصادی مشکلاتی را برای کشورها پدید آورد ، آمریکا با افزایش بودجه پروژه های عمرانی و مشغول شدن طیف گسترده ای از جامعه در آن و ایجاد گردش مالی ، از این طریق مسکنی نسبتا قوی در اقتصاد خود تزریق نمود تا عمران بعنوان نوشدارو در بحران اقتصادی مد نظر قرار گیرد . همچنین هنگامی که گزینه های سرمایه گذاری خارجی در کشورهای در حال توسعه مطرح می گردد ، عمران به دلیل بازدهی زودهنگام ، اجرای سریع قابل برنامه ریزی و همچنین ریسک پایین و سود تضمین شده ، از اولویت های سرمایه گذاران خارجی می باشد . همین مزیت برای سرمایه گذاران داخلی نیز وجود دارد که می توان آنان را نیز در توسعه پایدار و آبادانی کشور سهیم نمود .

با این مقدمه و بیان اهمیت عمران در اقتصاد ، با توجه به اینکه سیاست های دولت آقای احمدی نژاد در این زمینه فجایع بزرگی را در کشور پدید آورده ، به گزارش هایی در این خصوص و تبعات این تصمیم های نابخردانه و سیاسی خواهیم پرداخت .

موقعیت اقلیمی ایران و شرایط خشک آب و هوایی و همچنین خشکسالی های پی در پی ، می طلبد که ایران به لحاظ ذخیره آب باران های فصلی ، در سد سازی و پروژه های ذخیره آب گام هایی را برای رفع این مهم بردارد و همانگونه که در بیست سال گذشته شاهد بودیم طرح های بسیاری نیز در این زمینه توسط مشاوران مطرح و عموما به اجرا گذاشته شد . ولی شوربختانه عدم کارشناسی دقیق در برخی پروژه ها و سو مدیریت و همچنین واگذاری پروژه ها به شرکت های تحت پوشش جهاد سازندگی ، بنیاد مستضعفان و سپاه پاسداران و همچنین نظارت غیر اصولی و نگاه غیر مسئولانه برخی نهادها ، نه تنها این پروژه ها را از توجیه اقتصادی خارج ساخت ، بلکه اسیب های جدی به منابع و سرمایه های کشور وارد نمود . در بخش میراث فرهنگی و محیط زیست آسیب ها به حدی جدی و اسفبار بود که ده ها اثر ارزشمند ملی در زیر میلیونها متر مکعب آب به نابودی کشیده شد . آثاری که اگر نمونه های حتی کم ارزشتری از آن در سایر کشورها قرار داشت با تمام امکانات از آن نگهداری می شد . سد باستانی جره با قدمتی بیش از 1600 سال در زیر دریاچه سد جدید جره رامهرمز مدفون گردید . بیش از یکصدوسی سایت باستانی در زیر دریاچه سیوند قرار گرفت و چندین کتیبه و سنگ نوشته با ارزش و تاریخی به زیر دریاچه سد کارون سه رفت که هرکدام به تنهایی ارزشی غیرقابل قیمت گذاری داشتند . در بخش محیط زیست نیز به دلیل مکان یابی نامناسب و همچنین عدم پیش بینی در احیا اراضی ، ضربات مهلکی بر پیکر محیط زیست کشور وارد گردید .

در شهرها که به دلیل ساخت سنتی و فرسودگی منازل ، مدارس ، بیمارستان ها و … هیچگونه امنیتی وجود ندارد ، حتی اندک توجهی به آن نشده است و تنها در حد شعار و حرف و طرح باقی مانده است . گستردگی بافت فرسوده و عدم رعایت موازین شهرسازی و عدم بهره گیری از روش های نوین و مدرن ، در هنگام زلزله شرایطی پدید خواهد آمد که هموطنان ما مورد آماج و سنگسار آوار ساختمانی قرار می گیرند و فاجعه ای مخوف که حاصل رفتار غیرمسئولانه و نابخردانه و بری از اصول اخلاقی برخی مدیران کشور است ایجاد می گردد . شاید به راحتی بتوان گفت که میلیون ها نفر در زیر آوار خواهند ماند و به دلیل عدم رعایت اصول شهرسازی و مسدود شدن راه های دسترسی و امدادرسانی همگی تلف خواهند شد . در راه سازی همانگونه که شاهدیم سالانه حدود سی هزار نفر در تصادفات جاده ای کشته می شوند . وحشتناک بودن این آمار را آنجا می توان یافت که در حمله نظامی آمریکا به عراق ، در طول تمامی این سالها آمار کشته ها به میزان یکسال تصادفات جاده ای در ایران نبوده است ، این بدان معناست که در زمان صلح به دلیل نا امن بودن جاده ها ، پایین بودن سرانه راه ها و فرسودگی ناوگان حمل و نقل ،  در ایران بیش از زمان جنگ در برخی کشورها تلفات وجود دارد . سرانه راه در کشور ایران در مقایسه با ترکیه ، یک پنجم می باشد . یعنی ایران به ازای هر هزار نفر دو کیلومتر جاده دارد . ترکیه ده کیلومتر ، آلمان نوزده و ژاپن بیست و دو کیلومتر .

با وجود این عقب ماندگی ها و شرایط خطیر و همچنین وجود پتانسیل های بی نظیر ، شاهدیم که سرمایه های ملی بجای امنیت بخشی به ملت و توسعه پایدار صرف عملیاتی بی حاصل ، پرهزینه و پردرد سر همچون پروژه هسته ای می گردد و یا اینکه صرف کشورهای رفیق یا برادر می شود و اگر معدود پروژه ای بخواهد اجرا شود به دست نظامیان غیر متخصص با مقاصدی غیر از عمران سپرده می شود .

سومدیریت در برنامه ریزی و ارائه طرح ها و همچنین سیاست بازی های مستمر در این بخش مهم از مدیریت کشور ، عمران و آبادانی را نابود و به تبع آن طیف گسترده ای از نیروی کار و همچنین بخش خصوصی را در بدترین شرایط ممکن قرار داده و نیروی نظامی حکومتی که برای تبدیل شدن به حزبی تمام عیار وارد اقتصاد گردیده ،در شرایطی انحصاری هرگونه فعالیت عمرانی را به زیر چنبره خود کشیده است .

جریانی که بجز ساختن خاکریز در طول جنگ و به آب انداختن پلهای شناور و همچنین کندن بوته های خشک بیابان بعنوان جاده ، فعالیت عمرانی دیگری نداشت ، با تجهیز خود و خرید ماشین آلات عمرانی از جیب دولت ، با آزمون و خطا و کاملا غیر تخصصی وارد بزرگترین و حساس ترین پروژه های عمرانی شد و هزینه های سرسام آوری را بر اقتصاد کشور تحمیل ساخت . برنامه ریزی غلط ، سومدیریت ، عدم رعایت اصول کارشناسی ، گزینش خودی و غیرخودی ، جایگزینی تعهد بجای تخصص ، نا آگاهی در اصول و بدیهی ترین مسائل مهندسی و … کار را به جایی رساند که پروژه ای سه ساله پس از بیست سال به اصطلاح افتتاح گردد و تازه عیان می شد که رفع معایب و نقص های همان کار به اصطلاح پایان یافته خود پروژه  پرهزینه و زمانبر دیگری است . سد “مارون” با سالها تاخیر در ساخت و با چندین برابر شدن هزینه های آن پس از آبگیری توسط جهاد مشخص شد که نشتی شدیدی در زیر بدنه وجود دارد ! به ناچار مخزن به سرعت تخلیه و با هزینه ای گزاف و مدتی بسیار طولانی رفع نقص شد . سد” دلواری ” نیز که پروژه ای سه ساله بود با بیش از پانزده سال تاخیر و هجده برابر شدن هزینه ساخت از سال هفتادویک تا کنون به پایان نرسیده است . دوبار شکسته شدن فرازبند و نشیب بند سد” کارون چهار” خود به تنهایی بیش از چهارصد میلیارد ریال زیان به کشور وارد نمود . سد “کرخه” که توسط سپاه پاسداران انجام شد ، پس از اتمام مشخص گردید که نشت آب در تکیه گاه چپ به حدی است که امکان شسته شدن سریع سد در کوتاه مدت وجود دارد و در غالب پروژه ای جدید با مبلغی بیش از 1500 میلیارد ریال بعنوان مبلغ اولیه ، عملیات رفع نقص به یک شرکت خارجی واگذار گردید. سد” سیوند” که توسط مهندسین مشاور وابسته به سپاه پاسداران مکان یابی و طراحی شد به دلیل جانمایی بر روی آبرفتی به عمق یکصدوچهل متر که بعدها دیده شد هزینه های هنگفتی را وارد ساخت تا آب بندی و استحکام سطح زیرین که توسط مشاورین وابسته به سپاه دیده نشده بود خود به تنهایی معادل چند سد بزرگ هزینه ساز شود .

این موارد تنها به همین پروژه ها محدود نمی گردد و بطور قطع باید گفت که تمامی پروژه هایی که در دست نهاد سپاه قرار دارد به دلیل عدم پاسخگویی و برخورد از موضع قدرت نظامی – نه تخصصی – دچار همین مشکلات و یا بزرگتر از آن هستند و به دلیل طبقه بندی شدن مدارک و نظامی شدن پروژه امکان حضور در منطقه و یا مطالعه آن وجود ندارد .

با این تجربیات پرهزینه و وجود خطرات بسیار در امنیت جانی مردم ، در چهار سال اخیر شاهد آن هستیم که پروژه های عمرانی کشور روز به روز در حال کاسته شدن هستند ، پروژه های نیمه تمام که میزان آن بیش از هفتادهزار پروژه می باشد در دستورهایی که از سوی دولت نهم صادر گردید به تعطیلی کشانده شدند و سیل عظیمی از نیروی انسانی به بیکاران پیوستند و معدود پروژه های استراتژیک و همچنین پروژه های سودآور و بزرگ بدون انجام تشریفات قانونی به سپاه واگذار گردید و در واقع امنیت مردم و توسعه پایدار به فراموشی سپرده شد .

امروز که بیش از یکهزار و پانصد پروژه عمرانی در دست سپاه پاسداران قرار دارد و سایر پروژه ها که در دست بخش خصوصی است به تعطیلی رسیده است ،شرایط برای فضای رقابتی به دلایل فراوان عملا از بین رفته است و بخش خصوصی هیچگونه توانی برای برخاستن و حضور در سازندگی ندارد . از سویی در گذشته سپاه به دلیل معافیت از پرداخت مالیات و همچنین پرداخت بیمه پرسنل از کیسه دولت و همینطور در اختیار داشتن بودجه های کلان دولتی در خرید انواع ماشین آلات و دفاتر رایگان به لحاظ قیمت سطحی پایینتر از پیمانکاران بخش خصوصی داشت ، اما با برنده شدن و تسخیر پروژه و آغاز آن با اعمال نفوذ ، مبلغ به چند برابر افزایش میافت و آنگونه که خود می خواست و آنچه را طلب می کرد به اجرا می گذاشت و هیچ قانون و قدرتی توان توقف آنرا نداشت .  از سوی دیگر چندی پیش شاهد بودیم که یک فوریت طرحی فاجعه بار از تصویب مجلس گذشت که کلیه طرح های عمرانی به نهادی به نام بسیج سازندگی واگذار گردد . آن نهاد این اختیار را دارد که پروژه را به هر شکل که صلاح بداند واگذار نماید . که این مصوبه نیز بجای خود فجایعی غیر قابل جبران به همراه دارد که از آن جمله می توان به :

تقویت نیروهای نظامی حکومتی ، افزایش بودجه جنگی به نام طرح های عمرانی و به تبع آن کاهش بودجه عمرانی ، نظامی کردن بخش عمده ای از بودجه کشور خارج از مصوبات تعیین شده ، ایجاد فضای سواستفاده و رانت و فساد ، عدم اجرای تخصصی و صحیح پروژه ها ، تحمیل هزینه های هنگفت به پروژه ها ، حذف رقابت در ارائه قیمت و گرانتر شدن پروژه ها ، حذف کنترل و حسابرسی ، فراری دادن سرمایه های داخلی و خارجی ، فراری دادن مغزهای مهندسی و مدیریتی ، تضعیف و حذف بخش خصوصی ، تعطیلی شرکتهای متخصص و با تجربه اجرایی ، افزایش بی کاری و در  نهایت تعطیلی پروژه ها که از اکنون شاهد آن هستیم را ، اشاره نمود .

هدف جریانی که با دست های آلوده و با اهداف کاملا سیاسی و باج دهی به بخش نظامی ، این ماجرا را پی می گیرد کاملا واضح و مشخص است . مبالغ بسیار عظیمی که در بودجه سالیانه کشور قراردارد و به دلیل تصویب آن توسط مجلس شکلی قانونی به خود می گیرد از این راه به جریانی نظامی همسو با دولت کنونی واگذار می گردد و بدون نگاه مسئولانه به ملت و کشور و بی آنکه منافع ملی ، امنیت ، توسعه و آبادانی را در نظر داشته باشند قدرتمندتر شدن در موارد و رخدادهایی چون انتخابات ، کنترل خشونتبار حوادث پیش و پس آن و تسخیر ارکان اصلی قدرت را به صورت تمام عیار طلب کنند .

By Hamid Akbari
The Iranian

این نوشته را که پیشتر در سایت The Iranian به چاپ رسید ه است دوباره در سایت ((مصدقی جوان)) منتشر می سازم و آنرا با احترام و سپاس پیشکش همه جوان زنان و مردان مصدقی – به ویژه آقایان پیمان عارف (آزادیخواه در بند)، علی حاج قاسمعلی، حسین مجتهدی، اشکان رضوی،  آرش رحمانی و حمید رضا خادم – می نمایم.

In the minds of a majority of Iranians, the late Dr. Mohammad Mossadegh is a shinning icon of independence, democracy, patriotism and the rule of law. While Iranians, like most other nations, have their own differences on the ideal types and examples of social and political leaders, a solid majority of them seem to have developed a consensus on the high and meritorious standing of Mossadegh as a democratic and caring leader.

Indeed, the memory of Mossadegh, as an exemplary leader, is not only cherished by Iranians, but also by a large number of people in the Middle East and other third world countries. To Iranians, the hopes and ideals embodied by Mossadegh resemble those represented by leaders such as India’s Mahatma Gandhi (Mossadegh’s contemporary), South Africa’s Nelson Mandela, and the United States’ Thomas Jefferson and Martin Luther King.

While the epitome of Mossadegh’s political career was his 27 months (May 1951- August 1953) of service as Iran’s democratically elected prime minister, it is his lifelong struggle for independence and democracy that bestows a venerable and unique historical stature upon him.

Born into a princely family on May 20, 1882, Mossadegh held his first governmental post as the Chief of Financial Affairs of Khorrasan province at the age of fifteen. Ten years later, he was elected from the province of Isfahan to Iran’s Parliament, only to be denied in serving his constituency because of his young age! In 1913, he completed his doctorate in law in Switzerland.

From 1913 to 1921, in addition to writing a few short books on various laws, he served in many governmental posts, including Governor of Fars and Azarbaijan Provinces, Ministers of Foreign Affairs, Finance and Justice in the cabinets of several Prime-Ministers, and Member of Parliament elected from Iran’s capital, Tehran.

From 1925 to 1945, Mossadegh engaged in, first an active and later a silent, opposition to the dictatorial rule of Reza Shah, the founder of the Pahlavi dynasty who acceded to the throne in 1926. For his opposition activities, he was banished to his home in Ahmad-Abad village for fourteen years and was briefly imprisoned in 1940 at Birjand prison.

After the allies’ invasion of Iran in 1941 and Reza Shah’s forced abdication of the crown, Mossadegh’s restrictions were removed. Two years later, he was elected to the Parliament from Tehran, receiving the largest number of votes. Soon after, he intensified his campaign against the foreign influence and domination of Iran’s internal affairs and championed the call for free parliamentary elections.

From the mid 1940s until his premier-ship in 1953, he was particularly keen on opposing and banning any new oil drilling rights granted to foreign governments, especially the Soviet Union, who was intent on obtaining oil privileges in Northern Iran, similar to the ones already enjoyed by the British in Southern Iran since the turn of the 20th century.

Meanwhile, supported by an immense popular demand and sentiment, he was actively working with his allies, who later organized into the National Front, to nationalize Iranian oil and to end five decades of British exploitation of Iran’s vast and vital oil resources and its nearly hundred fifty years of undue meddling in Iranian internal affairs.

On March 20, 1951, he succeeded in his oil nationalization campaign, and upon assuming his premier-ship, he pursued its implementation. Based on all documented accounts, on May 2nd, 1951, Mossadegh became the most popularly elected prime minister in Iran’s history. In June of that same year, Mossadegh implemented the oil nationalization law and removed the control of the Abadan oil installations from the hands of the Anglo-Iranian oil company and transferred its management to Iranian nationals.

Mossadegh’s determination in the pursuit of the nationalization law, which was the overwhelming demand of the Iranian public, triggered an unreasonably strong reaction and threat of force from the British government. The British government basically demanded the annulment of the nationalization law and a return to the lopsided pre-nationalization arrangements, which favored British interests, except for minimally increasing Iran’s share of revenue.

Whereas the nationalization law required Iran’s control and management of its own oil, the British demanded to retain both! Mossadegh, an internationally trained lawyer, and his government, abiding by Iran’s and international laws, engaged in a domestic and international defense of Iran’s legally sound and morally righteous position.

Some of Mossadegh’s activities in this regard were: Active and ongoing consultation with the administrations of Presidents Harry Truman and Dwight Eisenhower, as mediating parties, mainly through the United States ambassadors to Iran, Mr. Henry Grady and Mr. Loy Henderson.

A trip to the United States in the Fall of 1951 for forty five days, during which he effectively defended Iran’s position at the United Nations Security Council and met with President Truman in Washington. In person defense of Iran’s position at The Hauge’s International Court in June 1952. In July of that same year, the Hague Court decided the case in the favor of Iran and against Great Britain, granting Iran its sovereign right to nationalize its oil.

Mossadegh’s just and popular struggle brought him international fame, including his selection as Time magazine’s Man of the Year in 1951. However, the Time article, while acknowledging some of Mossadegh’s qualities of leadership, misrepresented him as a leftist, xenophobic nationalist and chaos-promoter.

Indeed, Mossadegh is as example of an unfortunate case of a democratic man who was relentlessly demonized by the British and Western media and their governments up until the military coup, which was jointly organized by the CIA and the British Secret Service and which led to his downfall on August 19, 1953.

A peaceful man, Mossadegh, while having the requisite power over certain army divisions, in order to prevent widespread bloodshed, refrained from ordering the army to his defense. A few days later, Mossadegh turned himself in to the military regime and was later tried in an unjust military court, in which he, in a moral victory, prosecuted and convicted both the domestic agents of the coup and their foreign backers and defended the right of Iranians to full sovereignty.

Mossadegh was imprisoned for three years and then was placed under strict house arrest in his hometown village of Ahmad-Abad for the rest of his life. He died on March 5th, 1967 and was buried inside his house. Since his death, his house has become a shrine for political soul searching for most Iranians.

Forty-eight years after his downfall and thirty four years after his death, Mossadegh’s legacy of the right to national sovereignty and democracy is increasing and widening in Iran’s public discourse and social consciousness.

In Iran today, he is undoubtedly the most popular politician. It is no exaggeration, that even as a dead man, Mossadegh would most likely receive more votes than any other living politician if there were fair elections held in Iran today! Internationally, the false propaganda against him has been significantly cast away.

The truth of his downfall by foreign forces has long been exposed by various scholars in the West. In February 2000, Ms. Madeline Albright, the United States Secretary of State, in an historic address acknowledged the strategic mistake by the United States administration in 1953 in overthrowing Mossadegh.

For most Iranians and Iranian-Americans, Mossadegh’s memory and legacy remains a strong source of pride in their heritage and identity. Mossadegh embodies the best hopes and ideals of most Iranians as a principled, well educated, peaceful, law abiding, modern, patriotic and democratic man. He was and remains the honor of Iran.

جای آن دارد که از کوشش های جوانان جبهه ملی که در پیروی از آرمان های دموکراتیک دکتر مصدق و یاران دیروز و امروز او می کوشند، سپاسگزاری کرد.

سردبیر محترم سایت گویا نیوز
درود بر شما
همانگونه که مستحضرید تجمع 30 تیر در میدان 7تیر به دعوت رسمی جبهه ملی ایران صورت گرفت و در گرامیداشت شهدای 30 تیر وتمامی آزادیخواهان یک قرن اخیر که به وسیله قداره بندهای حکومت های استبدادی جان گرامی را نثار ملت و میهن نموده اند برگزار گردید . ولی شوربختانه سایت محترم گویا نیوز هم در انتشار بیانیه دعوت جبهه ملی ایران و هم در گزارشات تجمع در نهایت بی انصافی تیغ سانسور را بر این اخبار نهاد و همانطور که صلاح خود می دانست اقدام به انتشار اخبار نمود که متاسفانه به دور از اخلاق رسانه ای و هرگونه اندیشه دمکراتیک بود . بسیار متاسفم که برخی از خلقیات و رفتارهای جمهوری اسلامی در سانسور و تحریف اخبار در برخی رسانه های به ادعای خود مستقل نیز نهادینه شده است ، تا جایی که حتی گزارش رادیو فردا از رویداد 30 تیر هشتادوهشت در میدان هفت تیر و بازداشت چندین نفر از اعضای جبهه ملی ایران ، توسط این سایت سانسور می شود .
باور داشته باشیم که اگر روزی در دنیای رسانه سانسور و تحریف رواج یابد نه اعتمادی باقی خواهد ماند و نه اعتباری .
به امید روزی که صداقت و سلامت در اطلاع رسانی حاکم گردد نه خطکشی سیاسی و عقیدتی
با سپاس
حمیدرضا خادم
پاینده ایران – جاوید آزادی